Marthoma Vijayam 019 – സിസ്റ്റർ മേരീ ബനീഞ്ഞ

പത്തൊൻപതാം സർഗ്ഗം

പട്ടു നല്ലതു ചൈനയിൽ; പരിവട്ട

മോടികൾ കൂട്ടുവാ-

നൊട്ടുമില്ലതിനെക്കവിഞ്ഞതരത്തി-

ലംശുകമെങ്ങുമേ.

എട്ടുദിക്കുമതിന്റെ കീർത്തി പുകഴ്ത്തി-

ടുന്നു ദിവാനിശം.

കിട്ടുവാനഭിവാഞ്ഛയുന്നതരാട്ടിനും

പരമാഢ്യനും.

“പട്ടുപാതയു”മെത്ര നൂറുസഹസ്ര

വത്സരകാലമായ്

കേട്ടു ലോകമറിഞ്ഞിരിപ്പു, ചരിത്ര-

സത്യമതല്ലയോ?

ഒട്ടകപ്പുറമേറിയും കുതിര-

പ്പുറങ്ങളിലേറിയും

കൂട്ടമായി വരുന്നു ചൈനയിൽ സാർത്ഥ

വാഹകർ നിത്യവും.

അന്നു നില വെൺപുകൾ പ്രഭകൊണ്ടു

നാടിനെയൊക്കെയും

വെന്ന രാട്ടുകൾ വാണിരുന്നൊരു രാജ-

ധാനിയിലേതിലും

ചെന്നുയർന്നു കളിച്ചു പാരമഹങ്ക

രിച്ചതും ചൈനയിൽ

നിന്നുപോയ ദുകൂലതല്ലജമായി-

രുന്ന വിതർക്കമായ്.

കപ്പലും മൃഗസഞ്ചയങ്ങളുമീയ-

മൂല്യതരാംശുകം

കല്പശാഖികൾപോലെ പേറുവതിന്നു

ഭാഗ്യമുദിക്കുവാൻ

സൽപ്രവൃത്തികളെന്തുചെയ്തവ? ദൈവ-

സത്കൃപമൂലമാ-

യിപ്രകാരമനന്തനന്മകൾ വന്നു

തങ്ങുമനേകരിൽ.

കേരളത്തിൽ വിളഞ്ഞിരുന്ന സുഗന്ധ-

വർഗ്ഗവിശേഷവും

പേരുനേടിയിരുന്നു വിസ്തൃതലോക-

സീമയിലെങ്ങുമേ

ഊടുപാതകളുടെ സഹ്യനതിന്റെ-

യോഹരിയെത്രയോ

പാടവത്തോടു ചോഴനാട്ടിനുമേകി-

യേറ്റമുദാരനായ്.

ചോഴമണ്ഡലമാർഗ്ഗമായവയെത്തു-

മങ്ങനെ ചൈനയിൽ

പാഴിലല്ല പരം വിശിഷ്ടദുകൂല –

മിങ്ങു ലഭിച്ചിടും.

ആഴിമാർഗ്ഗമിതേവിധം ക്രയവിക്ര –

യങ്ങൾ നടക്കയാൽ

തോഴരെന്ന നിലയ്ക്കു തന്നെ കഴിഞ്ഞിരു-

ന്നിരുരാജ്യവും.

വന്ന വാണിജപോതമൊന്നിനെയാശ്ര-

യിച്ചു വിശുദ്ധനും

ചെന്നു ചൈനയിലെത്തി ദൈവികരാഷ്ട്ര-

സീമ വളർത്തുവാൻ.

അന്നു ശീർഷമുയർത്തി മാന്യതയോടു

നിന്നൊരു ‘കമ്പലേ’-

യെന്ന പട്ടണമപ്പദാംബുജധൂളി-

യാൽ പരിശുദ്ധമായ്.

അത്രയല്ല, നടന്നു കണ്ടിടപെട്ട

നേകജനങ്ങളോ-

ടെത്രയേറെ വിശാലമായൊരു രാജ്യ-

സീമയിലെങ്ങുമേ.

സുപ്രസിദ്ധ വണിക്പ്രവീരർ യഹൂദ

രുണ്ടവിടത്തിലും

നിഷ്പ്രയാസമവന്നു മിത്രരുമാതി-

ഥേയരുമായവർ.

ക്രിസ്തുവിന്റെയനന്തപാവനരാജ്യ-

മങ്ങുവളർത്തുവാ-

നോർത്ത സിദ്ധനു കേവലം ലഘുയത്‌ന-

മായതു സാദ്ധ്യമായ്.

ഒത്തിരുന്നതിനൂനമറ്റൊരു ചുറ്റു-

പാടുകളൊക്കെയും

കൊത്തുകോളുകളൊത്തുചേർന്ന പണിക്കു

കഷ്ടത വന്നിടാ.

കാലമൊട്ടു കഴിഞ്ഞു, വിശ്രുതിയുറ്റ

താത്ത്വികനായ കൺ-

ഫ്യൂഷിയസ് പ്രവചിച്ചതിങ്ങനെ കേട്ടി-

രുന്നു ജനാവലി.

“ആഗമിച്ചിടുമുന്നതൻ ജനരക്ഷ-

കൻ പടിഞ്ഞാറിലേ

ഭൂവിഭാഗതലത്തിലൊന്നിലതീവ

പാവനപൂരുഷൻ.

ആഴിപോലവനാഴമേറുമനന്ത-

താനനുമായ് വരും

ദ്യോവിനപ്പുറവും പ്രകീർത്തിതനാകു-

മാദൃതനായിടും.

ആമയാപഹനായ് സ്തുതിച്ചിടുമൂഴി

മണ്ഡലസീമകൾ

ക്ഷേമദായകനായ് വണങ്ങിടുമാ

മഹാനെയനാരതം.

അപ്പുമാന്റെ വാചോമൃതം ഭുവി വിശ്വ –

സിക്കുമനേകരും

സൽപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്ത സാത്ത്വിക-

നായ് ലസിക്കുമവൻ സദാ-

കപ്പലും രഥവും വിമാനവുമെത്തി-

ടും സൃതിയൊക്കെയും

സുപ്രസിദ്ധിയവന്റെ പേരിനു ചേർത്തു

കീർത്തിതനാക്കിടും.

സൂര്യചന്ദ്രമരീചികൾക്കിടമേകി-

ടും സ്ഥലമേതിലും

ചാറുമംബുകണം തുഷാരവുമേറ്റ

ഭൂതലമേതിലും

പാവനം തിരുനാമധേയമതിന്റെ

പാലൊളി വെൺപുകൾ

ലാലസിക്കുമിരുട്ടശേഷമകന്നു

മാഞ്ഞുമറഞ്ഞുപോം.

ഉന്നതൻ സുരലോകതുല്യനു സൗ-

ഹൃദം പരമേകിടും

മന്നിലുള്ള സമസ്തജീവിയു” മീ-

വചസ്സുകളോർക്കവേ,

വന്ദ്യനാമവതാരപൂരുഷനേശു-

വിൻ കഥതന്നെയാ

ണെന്നുചൊന്നതു സൽപ്രവാചകനെന്നു-

റച്ചു മനീഷികൾ.

പുണ്യപൂരുഷനെപ്പരാക്രമി രാഷ്ട്ര-

സീമയിലെങ്ങുമേ-

യൊന്നു ചുറ്റി പരാജയാനുഭവങ്ങ-

ളില്ല; കൃതാർത്ഥനായ്

ഇന്നുമുണ്ടവിടുന്നു ചേവടി ചേർത്ത-

തിൻതെളിവാ സ്ഥല-

ത്തെന്നു സാക്ഷി തരുന്നനേകചരിത്ര-

കാര്യഗവേഷകർ.

പോയി താർത്തറിയിൽ ടിബറ്റിലുമെന്നു

വേണ്ട പലേ സ്ഥല-

ത്തായിടങ്ങളിലൊക്കെയും വിജയം

വരിച്ചു മഹാശയൻ.

ആയിരങ്ങളെ യേശുനാഥനു നേടി-

യങ്ങനെ സഞ്ചരി-

ച്ചാ യതീശ്വരനൊട്ടുനാളുകൾ പിന്നി

ലാക്കി യഥാവിധി

ആഴി താണ്ടി വിശാലരാഷ്ട്രതലങ്ങൾ

ചുറ്റിയ ഭിക്ഷുവാ

ചോഴദേശമണഞ്ഞു പിന്നെയു,മെന്തു

ദൈവവിലാസമോ!

ആരറിഞ്ഞവിടുന്നു മുമ്പു തപസ്സു

ചെയ്ത മഹാബിലം

ചേരുമദ്രിതടം മുദാ വരവേ

നല്കിയ സംഗതി?

ആ മുമുക്ഷു ഗുഹയ്ക്കകത്തു തുടങ്ങി

വൻ തപമപ്പൊഴേ

ക്ഷേമപൂരിതഭാവിയും നിലകൊണ്ടു

ചിന്നമലയ്ക്കുമേൽ.

ചോരനല്ലൊളി വാസമെന്തിനിറങ്ങി –

ടും ചില വേളയിൽ

സൂര്യരശ്മി സമീരനും നടനം

നടത്തുമിടങ്ങളിൽ.

കണ്ടുതോമ്മയെ നല്ല ശിഷ്യരനേകരും

നരപാലകനും

വീണ്ടുമെന്തു കുഴപ്പമാണു വരുന്ന-

തെന്നു ഭയന്നവർ.

“വേണ്ട ഭീതി,യനന്തഭാവിയശേഷമാ-

ജഗദീശ്വരൻ

കണ്ടിരിക്കുകയാണു” സാന്ത്വനമോതി

ദേശികസത്തമൻ.

പാർത്ഥിവന്റെയമർഷമോർത്തതിഭീരു-

വായൊളിവിൽസ്സദാ

പാർത്തിരുന്നൊരു മംഗളാപതി രാജ-

ബന്ധുവുമായവൻ

ചിത്തവിഭ്രമഹേതുവാൽ പലതും

നിരർത്ഥകമായ് പറ-

ഞ്ഞെത്തി പുണ്യപുമാന്റെയന്തികമെത്രയും

ദയനീയമായ്.

‘എന്റെ മംഗളയെന്റെ മംഗളയെന്റെ

കണ്മണിയെങ്ങുപോയ്?

എങ്ങുപോയവളെങ്ങുപോയി മറഞ്ഞു

കണ്മണി മംഗള?

എന്നെ വിട്ടവളെങ്ങുപോയവളെന്തി-

നെന്നെ വെടിഞ്ഞുപോയ്?

ഒന്നു കാണണമെന്നു കാണണമിന്നു

കാണണമെങ്ങുപോയ്?

താടിമീശ വളർത്തിനീട്ടിയ താപസാ,

പറയില്ലയോ?

നാടുവിട്ടവളെങ്ങുപോയി? കിറുക്ക-

നാണു മഹർഷി നീ

നാടുവാഴി മുഴുക്കിറുക്ക,നര-

ക്കിറുക്കനമാത്യനും

വീടുതോറുമിരിക്കയാണു കിറുക്കു

മൂത്തവരൊക്കെയും.

വട്ടമിട്ടു നടന്നു സിദ്ധനെയാദ-

രിച്ചു പദങ്ങളിൽ

തൊട്ടു കൂപ്പി, പിടിച്ചു മീശ കുലുക്കി,

മുത്തിയനന്തരം

പാട്ടുപാടുകയായി, പേക്കളി കണ്ടു

നിശ്ചലനായൊരാ

ശിഷ്ടനുള്ളിലവന്റെ നേർക്കനുകമ്പ

സീമ കവിഞ്ഞതായ്.

സ്നേഹിതാ വരികെന്നുറച്ചവനെ-

പിടിച്ചു തപോധനൻ

ദേഹമാകെ വിറച്ചുടൻ വടികണ്ട

ബാലകനെന്നപോൽ.

രാജധാനിയിലേക്കു മെല്ലെ നടത്തി,

പിച്ചു തുടർച്ചയായ്

വ്യജമല്ല പുലമ്പി രാട്ടിനു മുമ്പി-

ലും പരമുന്മദൻ.

മാറ്റമില്ല കഴിഞ്ഞ പല്ലവി “നാടു-

വാഴി കിറുക്ക”നെ

ന്നൂറ്റമോടു തുടങ്ങി, മിണ്ടരുതെന്നു-

രച്ചു മുനീശ്വരൻ.

തെറ്റുചെയ്തവനെങ്കിലും ദയനീയ-

മിസ്ഥിതി കാൺകയാ

ലൂറ്റുചാലുകളായ്ക്കഴിഞ്ഞു നൃപന്റെ

കണ്ണുകളക്ഷണം.

“പാർത്ഥിവൻ തിരുമേനി കാണുക ദൈവ-

സൽകൃപയാലിവൻ

സ്വസ്ഥനാകുവ”തെന്നുരച്ചു വിനീതനാം

യതിപുംഗവൻ.

പ്രാർത്ഥനാസഹിതം ശിരസ്സിലണച്ചു

കൈക,ളവന്റെമേൽ

തീർത്ഥവാരി തളിച്ചു, നീങ്ങി മതിഭ്രമം,

സുഖിയായവൻ.

മാപ്പിരന്നു കരഞ്ഞു തെറ്റുകൾ ചെയ്തു-

പോയതിനൊക്കെയും

ചിൽകുമാനോടു മാത്രമല്ല, മികച്ച

പുണ്യപുമാനോടും

അപ്പൊഴും കനിവുറ്റ കണ്ണുകൾ തന്റെ

നേർക്കു തിരിച്ചുകൊ

ണ്ടപ്രിയം ചെറുതെന്നി നില്ക്കുമധ്യേഷ്യ-

നാം നൃപനോടുമായ്.

“രോഗബാധയകന്നു ദൈവമനുഗ്ര-

ഹിച്ചതിനാലിനി

ത്യാഗജീവിതമാണിതഃപരമെന്റെ-

യാശ”യുരച്ചവൻ.

“ആകുമെങ്കിലനുജ്ഞ നല്കുക വൈദി-

കന്നു സഹായിയാ-

യേകനായിഹ പള്ളിയിൽപ്പരിചര്യ

ചെയ്തു വസിക്കുവാൻ.”

സ്വാപവേളയിലും പ്രതീക്ഷിതമല്ല

കാര്യമിതത്ഭുതം,

സ്നാപനം വിധിപോലെ നല്കിയവനു

തോമ്മയസംശയം.

ഭൂപനായ പുരോഹിതൻ കൃതകൃത്യ-

നായതിതുഷ്ടനായ്

കൈപിടിച്ചരികത്തു ചേർത്തവനാഗ്ര-

ഹിച്ചതു നല്കുവാൻ.

സ്വർണ്ണശില്പി പണിഞ്ഞ പണ്ടമതീവ

മേത്തരമെങ്കിലും

കണ്ണിനുത്സവമേകുമാറതിന്നുന്നത-

പ്രഭ ചേർക്കുവാൻ

നല്ല മുത്തുകൾ കേവണങ്ങളിൽ വച്ചു

ചേർത്തു പതിച്ചിടും;

കല്യനും സഭയിൽ തുടങ്ങിയിതേവിധം

ചില ജോലികൾ.

കണ്ടു മംഗളയേ, മനസ്വിനി ‘മാന-

വേശ്വരി’യേയുമാ

രണ്ടുപേർക്കുമവൻ ശിരോവസനം

കൊടുത്തു കൃതാർത്ഥനായ്.

കണ്ണിനത്ഭുതകാഴ്ച കിട്ടിയ നർക്കിയാ*-

യുമതേ വ്രതം

പുണ്യപുരുഷനോടിര’ ന്നവളെ

ത്യജിക്കുക സാദ്ധ്യമോ?

കോടിലിംഗപുരത്തിലുണ്ടൊരു കന്യ-

കാമമാവിധം

വീടുവിട്ടു വസിച്ചവർക്കു തപസ്സു

ചെയതിനൊത്തപോൽ

മോടിയറ്റൊരു പാർപ്പിടം പരിരക്ഷ-

ണാദിയുദാരനാം

നാടുവാഴിയപേക്ഷപോൽ ഭരമേറ്റു

സംഗതി ഭദ്രമായ്.

സീപ്പറിന്നു വിളംബമെന്നി കൊടുത്തു

വൈദികപട്ടവും

സുപ്രതീക്ഷകളോടു ജോലി തുടർന്നു

പിന്നെയുമപ്പുമാൻ.

വിപ്രജാതികളൊട്ടുപേരവിടേയ്ക്കു-

വൈരികളായിരു-

ന്നിപ്പുരോഗതി കണ്ടിരിപ്പതവർക്കു

ദുസ്സഹമെപ്പോഴും.

അങ്ങുമിങ്ങുമുഴന്നുമണ്ടി നടത്തി

ചർച്ചകൾ ദിവ്യനേ-

യെങ്ങുമാരുമറിഞ്ഞിടാതെ വധിക്കുവാൻ

കൃതഹസ്തരായ്.

തങ്കിനിന്നതിനായ് വനങ്ങളിലൂടും-

പാതകളോടുചേർ-

ന്നെങ്കിലും പിടികിട്ടിടാതെയമർഷ-

മായി ദിനേ ദിനേ.

കാടുചുറ്റിയൊരമ്പലം; ബഹുകേമ-

മാണതിലുത്സവം

കാളിയാണതിലെ പ്രതിഷ്ഠ; മഹാ-

ഭയങ്കരി രക്തപാ

കാടരോടെതിരാണു മർതൃരു,മാഴി

തോല്ക്കുമൊരാരവം

കാമജിക്കൊരു പാന്ഥനാവഴി വന്നു

വൃദ്ധയതീശ്വരൻ.

ആലു കണ്ടരികത്തു കോവിലു കണ്ടു,

ചുറ്റുമുറപ്പെഴു

സാലമങ്ങനെ കണ്ടനേകജനങ്ങൾ

നില്പതു കണ്ടവൻ.

മാലതൂക്കിയലങ്കരിച്ച മനോജ്ഞ

മായ കമാനവും

ചേലൊടേ വിലസുന്നു, കാൽനട മന്ദ-

മായഥ നിന്നുപോയ്.

ആരിവൻ? മുനി തോമ്മതന്നെ;യടുത്ത-

ടുത്തവനങ്ങുചെ

ന്നാരണർക്കു രസിച്ചതില്ലതു കാര്യ-

മാക്കിയുമില്ലവൻ.

‘ആരെടാ?’ ചിലർ ചോദ്യമായവനേ-

യറിഞ്ഞ വിരോധികൾ

“കാര്യമെന്തിഹ നീ വരാനിവിട-

ത്തിലോ വഴിയമ്പലം?”

“കാളികോവിലിതെന്നറിഞ്ഞു കളി-

ക്കണം” പരമുഗ്രനാ

യേകനോതി “യെടാ കുളിച്ചുതൊഴാതെ

നിന്നെ വിടാ ശഠാ

“കാളിയെത്തൊഴുകില്ല ഞാനതിലർത്ഥ-

മില്ലവൾ ദേവിയ്

ല്ലോതി മാമുനി; മറ്റൊരുത്തനുടൻ

പറഞ്ഞു സഗൗരവം.

“എന്തെടാ പറയുന്നു നീ തൊഴുകില്ലയോ?

വിടുവിഡ്ഢി നീ-

യെന്തറിഞ്ഞൊരു ദിവ്യമന്ത്രമിവൻ

ജപിക്കുകിലിക്ഷണം

ഭദ്രകാളി കടന്നു തുള്ളിടുമെന്നിൽ,

നിന്റെ കളേബരം

ക്ഷുദ്രതണ്ഡലതുല്യമാക്കി ഞെരിച്ചു

ചോര കുടിച്ചിടും.

എല്ലൊടിച്ചുടലും പിളർന്നവൾ ചാർത്തിടും

കുടൽമാല, നീ

നല്ലവാക്കിനധീനനാകുവതുത്തമം”

വിരമിച്ചവൻ.

“അല്ലയോ’ പറയുന്നു തോമ്മ”യഭിജ്ഞർ

നിങ്ങളെ വാക്കിനാൽ

വെല്ലുവാൻ പണി സത്യമിങ്ങനുഭൂതി-

യാൽ തെളിയിച്ചിടാം

കാളിപൂജ നിഷിദ്ധമെന്നതു കാട്ടു-

വാനൊരു കാട്ടുതീ-

യാളിവന്നിടുമ്പലം വനമാകെ

വെന്തു നശിച്ചിടും.”

ആളിവന്നതമർഷമാണതിരാളി-

യിൽ,പരമുഗ്രാം

കാളിയെന്നു നടിച്ചൊരുത്തനഹോ ഭയ-

ങ്കര തുള്ളലായ്

തറ്റുടുത്തു വിശേഷരീതിയിൽ രക്ത-

വർണ്ണമൊരംബരം

ചുറ്റി മീതിലണിഞ്ഞു ചേലൊടു കോർത്തു-

ചേർത്തൊരു വെണ്ടകൾ

ഏറ്റവും ഭയമേകിടും കൊടുവാളു

കൈയിലുമേന്തി നി-

ന്നൂറ്റമോടു തുടങ്ങി ഭീകരനർത്തനം

വെളിവറ്റപോൽ.

പേപറച്ചലതിൽപ്പരം; നിലവിട്ടു

തുള്ളിമറിഞ്ഞുകൊ

ജോതി “ദുഷ്ടരെ വെട്ടി മാറു പിളർന്നു

ചോര കുടിച്ചിടും.

കാർന്നു ഞാൻ കരൾ തിന്നു’മെന്നു പറഞ്ഞു

തന്റെ ശിരസ്സിലേ-

ക്കാഞ്ഞുവെട്ടിയൊഴുക്കി ചോര, കുടി-

ച്ചപ്പോ വ്യകതുല്യനായ്

എന്തു ഭീകര,മെന്തിനിക്കളി കണ്ടു

ഞാനിഹ നില്‌പതെ-

ന്നന്തരംഗവിചാരമോടു നടന്നു

തെല്ലിട നീങ്ങവേ

പിന്തിരിഞ്ഞവനമ്പലത്തിനു നേർക്കു-

യർത്തി വലത്തുകൈ

ചന്തമായ്ക്കുരിശിന്റെയാകൃതിയിൽ

ചലിച്ചതു വായുവിൽ.

ഘോരമായൊരിരമ്പൽകേട്ടു,ടനെത്തി

വന്യഹുതാശനൻ

പാരിടത്തെ വിഴുങ്ങുമാറു; ജനങ്ങ-

ളോടി ഭയത്തോടേ.

ആരു കണ്ടിതുപോലെ സംഭവ,മഞ്ചു

മാത്രയിലാസ്ഥലം

ക്ഷാരസംഹതികൊണ്ടുമൂടിയ ശാപ-

വേദിക മാത്രമായ്.

മാരണത്തിനു ഹേതുവായവനെ-

ത്തിരഞ്ഞു പിടിക്കുവാൻ

വീരശൂരപരാക്രമങ്ങൾ തുടങ്ങി

വൈരികൾ തൽക്ഷണം.

കാരണൻ നിജ ഭക്തനെസ്സവിധത്തി-

ലേയ്ക്കു വിളിക്കുവാൻ

നേരമൊന്നു കുറിച്ചിരുന്നതടുത്തു-

വോ ജഗദീശ്വരാ!

ഭക്തിയുള്ള ജനത്തിനില്ലകതാരിൽ

മൃത്യുഭയം ലവം

മുക്തിവാഞ്ചയിലാണ്ട മർത്യനു

വിഷ്ടപം പരദേശമാം.

ക്രിസ്തുശിഷ്യനരാതികൾക്കറിവിൽ-

പ്പെടാത്ത ഗുഹയ്ക്കക

ത്തെത്തി ശീഘ്ര,മതാണു ഗൂഢതപ-

സ്ഥലം പരിപാവനം.

മുട്ടുകുത്തി നമിച്ചു വീണു കടുത്ത

പാറയതിന്നു മോ-

ലൊട്ടുമാത്രകളേകതാനതയോടു

പ്രാർത്ഥനചെയ്യവേ,

തട്ടുമുട്ടു നിനാദമന്തികസീമ്നി

കേട്ടവ”നേശുവേ,

വിഷ്ടപേശ്വര, പാഹി” യെന്നു വിളിച്ചു

സംഭ്രമമെന്നിയെ.

അത്ഭുതം! ശിലയാലടഞ്ഞ കനത്ത

ഭിത്തിയിൽ ദൃശ്യമാ-

യപ്പൊഴത്തിരുമേനിയോടളവൊത്ത-

തായ് വിടവൊന്നുടൻ

അപ്പുറത്തു കടക്കുവാൻ ജഗദീശ-

ചിത്തമിതെന്നുറ-

ച്ചപ്രകാരമിറങ്ങി തൽക്ഷണമാ

വിലത്തെ വെടിഞ്ഞുപോയ്.

ശത്രദൃഷ്ടികളിൽപ്പെടാതെ നടന്നു

സത്വരമങ്ങു ചെ-

ന്നെത്തി വേറൊരിടത്തു നല്ല മലപ്പുറ-

ത്തവനേകനായ്

തത്ര വീണ്ടുമവൻ സുരക്ഷിതനല്ല,

കാര്യമറിഞ്ഞുവോ?

പ്രാർത്ഥനയ്ക്കു തിടുക്കമാണതു സൽപ്ര

ചോദനമുത്തമം.

ഹാ! ശിലാതലമൊന്നിൽ മുട്ടുകളൂന്നി

കൈകൾ വിരിഞ്ഞുയർ

“ന്നേശുവേ, പരിപാഹി”യെന്നു ജപം

തുടങ്ങി യതീശ്വരൻ.

“ഈശനന്ദന, കന്യകാസുത, ലോക-

രക്ഷക, പാഹിമാം!

ദേശികോത്തമ, നാശനാശന, മോക്ഷ-

ദായക, പാഹിമാം!

“ശക്തിദായക, മുക്തിദായക, പാഹിമാ

പരിപാഹിമാം

വ്യക്തമായിതു പേർത്തുപേർത്തുരുവിട്ടു

മീലിതനേതനായ്

നില്ക്കവേയൊരു കശ്മലന്റെ കടുത്ത

കൈയുടെ ശക്തിയാ

ലൂക്കൊടെത്തിയ ശൂലമത്തിരുമാർ

പിളർന്നു ഭയങ്കരം!

“യേശുവേ, മരിയാംബികേ, തുണയെ-

ന്നുരച്ചു നിലംപതി

ച്ചാശു ഘാതകനോടി കൂട്ടരുമൊത്തു,

വാർത്ത പരന്നുടൻ.

“ഈശ്വരാ! പരിഹാരമെന്തിതി”നെന്നു

മാറിലടിച്ചുപോയ്

ദേശികന്റെ ദുരന്തവാർത്തയറിഞ്ഞ

ഭൂപതിയാർത്തനായ്.

ഓടിയല്ല പറന്നുതന്നെയടുത്ത-

ണഞ്ഞു മഹീശ്വരൻ

കൂടെയുണ്ട്രുമസ്സുതൻ പരിവാരവും

പരിതപ്തരായ്.

ആടലാർന്നു കിടന്ന തോമ്മയെ ബാഷ്പ-

പൂരിതലോചനത്തോ

ടു നോക്കിയടുത്തു മുട്ടുകളൂന്നി

സാദരമേവരും.

മേല്പുരോഹിതനായ പാർത്ഥിവനന്ദൻ

കരവല്ലികൾ

കൂപ്പിനിന്നു വിളിച്ചു ഗൽഗദപൂർവ്വ-

മാ ഗുരുപാദരെ.

അല്പമൊന്നു തുറന്നു കണ്ണു,കളൂറി

പുഞ്ചിരി ചുണ്ടിലും

ബാഷ്പമുത്തുകളാ മുഖത്തു പൊഴിച്ചു

വത്സലശിഷ്യനും.

അപ്പൊഴും തിരുമാറിലൂന്നിയിരുന്ന

ശൂലമതിൽത്തൊടാൻ,

ക്ഷിപ്രമൂരിയെടുക്കുവാൻ, ചെറുതില്ല

ധീരതയെങ്കിലും

അല്പവേപഥുവാർന്ന കൈകളവശ്യ-

മായതു ചെയ്യവേ

തല്പമാം ശില പൂതമായി ചൊരിഞ്ഞ

ശോണിതധാരയാൽ.

ശൂലമേ, തവ ഭാഗധേയമനല്‌പ-

മാ ഹൃദയത്തിൽ നീ

ചേലൊടെത്തി വസിച്ച മാത്രകളാഴ്ത്തി

നിന്നെ വിശുദ്ധിയിൽ.

മേലിലാദൃതവസ്തുവായറിയപ്പെടും

ഭുവനത്തിൽ നീ,

മാലകറ്റിയനേകരിൽ പരിതുഷ്ടി

ചേർക്കുമസംശയം.

രാജകീയരഥത്തിലേറ്റിയടുത്തു

നല്ല സുരക്ഷിത

സ്ഥാനമൊന്നിലണച്ചു ധന്യനെഭക്ത-

നാം പെരുമാളുടൻ.

വേണ്ടപോൽ പരിചര്യചെയ്തരികത്തു

നിന്നു; മഹാജനം

വീണ്ടുമെത്തുകയായതീവപരിഭ്രമ-

ത്തോടു ചുറ്റിലും

അന്ത്യമായൊരു വാക്കു കേൾപ്പതി,നെന്നു

വേണ്ടവിശുദ്ധനോ

യന്ത്യമാത്രയിലൊന്നു കാണ്മതി,നത്ര-

യല്ലൊരനുഗ്രഹം

അന്ത്യമായി ലഭിപ്പതിന്നവരെത്തിടു-

ന്നധികാശയോ-

ടെന്തിനത്ഭുത,മങ്ങവർക്കിഹ ദൃശ്യ-

ദൈവവുമല്ലയോ?

ഘാതകന്നുകൊടുത്തുമാക്കവിടുന്നു,

രാട്ടുമതേവിധം

ജാതമോദമവന്റെ ശിക്ഷയൊഴിച്ചു

ക്രൈസ്തവമാതൃക

നീതിയെ ക്ഷമ വെല്ലുമാറു കൊടുക്കു-

വാൻ കനിയേണമോ-

ന്നാതുരന്റെ വിനീതയാചനയാദ-

രിച്ചു ധരാധവൻ.

വേദനയ്ക്കിടയിൽ പ്രശാന്തത കൈ-

വിടാതെ കിടന്നുകൊ

ണ്ടോതി ഭാവിയിലേക്കുവേണ്ടിയവശ്യ-

മായ് പല കാര്യവും

സാദരം പെരുമാളുമാത്മജനും ശ്രവി-

ച്ചവയൊക്കെയും

ഖേദമോടു സമീപമായി നിലകൊണ്ടി-

രുന്നൊരു സീപ്പറും.

“ശിഷ്ടനാം ഗുരുദേവ, സുസ്ഥിതിയല്ല

കാണുവതെങ്കിലും

വിട്ടുപോകരുതങ്ങു ഞങ്ങളെ; ദീർഘ-

മാം സുഖജീവിതം

വിഷ്ടപാധിപനേശുനാഥനൊടങ്ങു

യാചന ചെയ്യുകിൽ

കിട്ടു”മെന്നുരചെയ്തു ശിഷ്യരിലൊട്ടു-

പേർ പരമാർത്ഥരായ്.

“മക്കളേ, പ്രിയശിഷ്യരേ, പരിപാടി

തീർന്നിനിയിങ്ങു ഞാൻ

നില്ക്കുവാനൊരു കാര്യമില്ലറിയുന്നു

ദൈവമതൊക്കെയും

ഓർക്കണം യജമാനനാണു വിളിച്ചിടു-

ന്നതു. …. ഭാഷണം

തീർക്കുവാൻ കഴിയാതെ സാദമനുക്ഷണം

ബഹുശക്തിയായ്.

സ്വർഗ്ഗദർശനകാംക്ഷയാർന്നവിധം തുറ-

ന്നഥ കണ്ണുകൾ,

നോക്കിയാ ജനസഞ്ചയത്തെയവർക്കു

നല്കിയനുഗ്രഹം

മേൽപ്പുരോഹിതനിൽക്കടാക്ഷമണഞ്ഞു

വത്സലശിഷ്യനിൽ,

ചേർത്തു കൈകളുമന്ത്യമായഭിഷിക്ത-

മായ ശിരസ്സതിൽ.

അന്ത്യശാസനമായുരച്ചു മൈത്രി-

യാണു പരസ്പരം

ശാന്തി നേർന്നഖിലർക്കുമാപ്പരിശുദ്ധ-

വാങ്മധുധാരയാൽ.

രണ്ടുനാലുരുവിട്ടു രക്ഷകനേശു-

വിൻ തിരുനാമമ-

ച്ചുണ്ടിലെച്ചലനം പതുക്കെ നിലയ്ക്കയോ

ജഗദീശ്വരാ!

ശ്വേതവാരിദശോഭയാർന്ന കപോത-

മൊന്നു പറന്നുയർ-

ന്നേതുമേ തടവെന്നിയംബരസിമ്നി

പോയ് മറയുന്നതാ

ഓതി കണ്ടവരൊട്ടനേകരതേ

വിനാഴികയിൽ; പരം

പൂതമാം തിരുദേഹിയങ്ങനെ കൂടു

വിട്ടു പറന്നുപോയ്.

ചോഴമണ്ഡലമാകെ നിശ്ചലമായി;

കിംകരണീയമെ-

ന്നൂഴിപാലനുമോർത്തു; നഷ്ടമിതല്‌പമോ

പരിഹാര്യമോ?

ഊഴിയിൽക്കുഴി താഴ്ത്തിയ നിധി പൂഴി-

യിട്ടു മറയ്ക്കയോ?

വ്യാഴമണ്ഡലമെത്തി വച്ചിതു ഭദ്ര-

മാക്കുവതുത്തമം.

എന്തു ചെയ്യുമതാർക്കു സാദ്ധ്യ,മസാദ്ധ്യ-

മായതിനെക്കുറി-

ച്ചെന്തിനിങ്ങനെ ചിന്തയെന്നുമുടൻ

നിനച്ചു മഹീപതി

അന്തരംഗവികാരമാകെയടക്കി

-യാ മൃദുമേനിത

ന്നന്തികേയറിയാതെയങ്ങനെ നിന്നു-

പോയ് ചില മാത്രകൾ.

ക്രൈസ്തവോചിതമാംവിധം പരി-

പൂജ്യമാം തിരുമേനിയേ

സംസ്കരിക്കുകയെന്നുറച്ചു; വരിച്ചവൻ

ഹൃദി ശാന്തിയും

അസ്തമിച്ചുകഴിഞ്ഞഹർപ്പതി,യബ്ധി-

മേഖലയപ്പൊഴേ

വസ്ത്രമൊന്നസിതം ധരിച്ചു വിലാപ-

സൂചകരീതിയിൽ.

മോടിയേറിയനർഘനിസ്തുലമായ

പട്ടുതരങ്ങളാൽ

മൂടിയത്തിരുമേനി ശിഷ്യരതീവ

ഭക്തിപുരസ്സരം

താതനാം പെരുമാളുമുന്നതവൈദി-

കൻ മകനും വഹി-

ച്ചാദരിച്ചണിമഞ്ചമൊന്നിനുമേൽ

കിടത്തി യഥാവിധി.

അത്തമസ്വിനിയപ്പുറത്തു കടന്നു

മാറിമറഞ്ഞുപോയ്

ചിത്രഭാനുവണഞ്ഞു ദീധിതി വീശി

ഭൂമിയിലെങ്ങുമേ.

എത്തിയൊട്ടധികം ജനം വിലപിച്ചു.

കൊണ്ടു വിശുദ്ധമാം

മൂർത്തിയെപ്പരമാദരിച്ചവർ നിന്നി-

രുന്നു വിനീതമായ്.

രാജകീയനിലയ്ക്കു ചേർന്ന വിലാപ-

യാത്ര തുടങ്ങുവാൻ

വ്യാജമല്ല ജനങ്ങളാകെ നിരന്നൊ-

രുങ്ങി യഥോചിതം.

ഹാ! ജിതേന്ദ്രിയനായവന്റെയമൂല്യ-

മായ കളേബരം

പൂജിതം ബത സംസ്കരിപ്പതിനർഹ-

മേതിടമീ ഭുവി?

അങ്ങുതന്നെയൊരിക്കലുന്നതസിദ്ധി-

യാൽപ്പണിയിച്ചൊരാ

തുംഗഭൂതികലർന്ന പള്ളിയൊടൊത്തു

നിൽപ്പൂ മയിൽപ്പൂരി.

ഭംഗിവാക്കുരചെയ്കയല്ലവിടം വി-

ശുദ്ധനു നേർന്നിടു-

ന്നിംഗിതത്തിനിണങ്ങിടുംപടി ഹൃദ്യ-

മാം വരവേല്പുകൾ.

ചന്ദനത്തടി ഹേമശില്പവുമൊത്ത

നല്ലൊരു പെട്ടിയിൽ

വന്ദ്യമാം ജഡമാദരിച്ചവർ വച്ചു

പട്ടു വിരിച്ചതിൽ.

നിന്നുകേണ ജനത്തോടായൊരു ശാന്തി-

ദായകഭാഷണം

വന്ദ്യനുന്നതവൈദികൻ സരസം

നടത്തി സഗദ്ഗദം.

തേരിലേറ്റിയിരുന്ന പൂജിതപേട-

കത്തിനു മുമ്പിലായ്

ശോകഗീതികളാലപിച്ചു നിരന്നു-

നിന്നു ജനാവലി.

വാരിവാരിയെറിഞ്ഞതിലേയ്ക്കു

പൂക്കളനേകരും

വീശിവീശിയഹോ തളിച്ചു സുഗന്ധ-

തൈലവിശേഷവും.

നീളെനീളെ നിരന്നകമ്പടിയാ

രഥത്തിനു നിന്നുകൊ-

ണ്ടാളു പോയതിനെണ്ണമില്ലതു നാട്ടിൽ

നൂതനകാഴ്ചയായ്.

ഭാരതത്തിലിതാദ്യസംഭവ,മീദൃശം

മൃതദേഹസം-

സ്കാര,മാളുകളെത്തി പള്ളിയി,ലാ

വിശുദ്ധശരീരവും.

തീർത്തിരുന്നു യഹൂദരീതിയിലുള്ള

കല്ലറ ചന്തമായ്

പാർത്ഥിവൻ നെടുവീർപ്പൊടേയതിൽ നോക്കി

യങ്ങനെ നില്ക്കവേ,

പേർത്തുമാ ജനമശ്രുധാരയൊഴുക്കവേ,

ബഹുപൂജ്യമായ്

ഭക്തമന്ത്രമുരച്ചുകൊണ്ടതിൽ വച്ചു

ദിവ്യകളേബരം.

തത്ര കണ്ടൊരു ദീപ്തമാം പരിവേഷ

മാ ജനസഞ്ചയം

ചിത്രമായ് വിലസുന്ന ശക്രധനുസ്സതി-

ന്നടി കൂപ്പണം.

ഹൃത്തിലേയ്ക്കതിൽനിന്നു ശീതളരശ്മി-

വീശിയകത്തുചെ-

ന്നെത്തിയെന്നു ചിലർക്കുതോന്നി, മറഞ്ഞു-

പോയതു സത്വരം.

മൂടി കല്ലറ വൈദികാഗ്രണി,യീ വച-

സ്സുകൾ കൂപ്പുകൈ-

യോടുകൂടി ജപിച്ചു മന്ദ”മനന്ത-

നാമഖിലേശ്വരൻ

ആടലറ്റൊരുയിർപ്പുമുന്നത നിത്യ-

ജീവിതവും കൊടു-

ത്തീടുവാൻ കനിയട്ടെ ഭക്തനിവന്നു

ശാശ്വതഭാഗ്യവും

ഈ വിശുദ്ധജഡത്തിനന്തിമസേവ-

നം ബഹുമാനവും

ചെയ്തവർക്കരുളട്ടെ ദൈവമനുഗ്രഹ-

ങ്ങൾ സമൃദ്ധിയായ്.

ആവസിച്ചു വളർന്നിടട്ടെ സദാപി

നിങ്ങളിലക്യപാ

പൂരമിപ്പൊഴുമെപ്പൊഴും വിരമിച്ചിടാ-

ത്തൊരുനാൾ വരെ.

ജനസംഹതി ശോകമൂകരായ്

നിലകൊണ്ടങ്ങനെ കൃത്യമൂഢരായ്

നെടുവീർപ്പുകൾ വാനിലെത്തവേ

ചുടുകണ്ണീരുതിരുന്നു ഭൂമിയിൽ.

കുഴിമാടമതിനകത്തു നി-

ന്നവരോടാ മധുരപ്രഭാഷണം

കൃതിദേശികനെപ്പൊഴും മുദാ

തുടരുന്നെന്നു നിനച്ചുപോയവർ.

ഇനി ഭാഗ്യമുദിക്കയില്ലയോ

പ്രിയമുത്തപ്പനെയൊന്നു കാണുവാൻ

ഇതി ചിന്ത, വിശിഷ്യനാരിമാർ-

ക്കിടനെഞ്ചൊട്ടു തകർത്തു മേൽക്കുമേൽ.

അഴലേറിടുമാ ജനങ്ങളോ-

ടിതി മെത്രാനരുൾ ചെയ്തു സാന്ത്വനം:

“ഒരു ശാശ്വതലോകമുണ്ടു നാ-

മവിടെച്ചെന്നൊരുമിക്കുമേവരും.

വിരഹം വരികില്ല. ദുഃഖമി-

ല്ലവിടെക്കൂരിരുളില്ല രോഗവും

മൃതിയെന്നതുമില്ലൊരുത്തനും

പരമാനന്ദരംഗമാ സ്ഥലം.

മരണം പടിവാതിലാണു നാ-

മതിലൂടേയകമേ കടക്കണം.

അതിനേഹൃദി ശാന്തിയോടുനാ-

മെതിരേല്ക്കേണ്ടതവശ്യമല്ലയോ?

അറിയേണമശുദ്ധിലേശമു-

ള്ളവരേ വാതിലകത്തു വിട്ടിടാ.

വ്യഭിചാരമകന്നു നില്ക്കണം

കൊലയും വഞ്ചനതൊട്ടതൊക്കെയും.”

ഉപദേശമിതാദരിച്ചുകൊ-

ണ്ടുടനേ പോയ് പലരും ഗൃഹങ്ങളിൽ

അഹിതങ്ങളിലൊക്കെയന്തമ-

റ്റൊരു ഭാഗ്യത്തെയനുസ്മരിക്കനാം.

പകലും നിശയും വിശുദ്ധക-

ല്ലറയെച്ചുറ്റിയതീവഭക്തരായ്

ജപവും തപവും നടത്തി ക്രൈ-

സ്തവമാം ചേതനയോടനേകരും.

കേപ്പാമെത്രാൻ മരണവിവരം

വാനിലേ ദൂതരോതി

ക്കേട്ടിറ്റേറ്റം ഹൃദയകിടിലം-

കൊണ്ടു നിശ്ചേഷ്ടനായി.

മാർത്തോമ്മായാം പ്രിയഗുരുവരൻ

പള്ളികൊള്ളും സ്ഥലത്തൊ-

ന്നെത്തിച്ചേരാൻ ചിറകുകൾ ലഭി-

ച്ചെങ്കിലെന്നാഗ്രഹിച്ചു.

അമ്പേറുന്നോരനുഗരിരുവർ

മാളിയേയ്ക്കൽ കടപ്പൂർ

റമ്പാന്മാരാണവരെയറിയി-

ച്ചീടുവാനാളയച്ചു.

എന്തായാലും നിമിഷമവരും

നഷ്ടമാക്കാതെയെത്തി

ട്ടന്തസ്താപത്തൊടു പദികരായ്

മൂവരും ചേർന്നിറങ്ങി.

എത്രനീണ്ട വഴിയാത്രചെയ്തു പല

കാടുമേടുപുഴയൊക്കെയും

പ്രാർത്ഥനാ നിരതരായ്ക്കടന്നധിക-

ധീരരായ് സുകൃതി വീരരായ്

തീർത്ഥകപ്രമുഖരായി ദിവ്യഗുരു-

വിന്റെയന്ത്യശയനസ്ഥല-

ത്തെത്തിയപ്പൊഴകതാരിലേ വിധുതി

വർണ്യമോ കവി കലാഢ്യനും?

സ്വാഗതം സപദി ചോഴഭൂപതിയു-

മാത്മനന്ദനനുമൊത്തുചേർ-

ന്നാഗതർക്കരുളി ബാഷ്പമുത്തുമണി-

കൊണ്ടു തീർത്ത നവ മാല്യവും.

ആ വിശുദ്ധപിതൃസദ്മസീമനി

നടത്തിയശ്രകണതർപ്പണം

മൂവരോടുമൊരുമിച്ചു മുമ്പവിടെ

നിന്നിരുന്നവരുമൊന്നുപോൽ

ഒത്തുചേർന്നു പലരന്നുതൊട്ടു ജപ-

യജ്ഞമായവിടെ,യേറ്റവും

ഭക്തിപൂർവ്വമഥ മാറിമാറിയവർ

നിന്നിരുന്നിതു ദിവാനിശം.

പത്തുനാളുകൾ തികഞ്ഞിടാൻ സമയ-

മേറെയില്ല, ഗഗനത്തുനി-

ന്നെത്തി നല്ലൊരു മഹസ്സ,നന്തരമ-

തീവദിവ്യമൊരു ദർശനം.

കൊട്ടാരമൊന്നധികദീപ്തി കലർന്നു വാനി-

ലൊട്ടേറെയുന്നതിയിലായ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു

ദൃഷ്ടിക്കതിന്റെ പരിണാഹമിഹത്തിലാരും

തിട്ടപ്പെടുത്തിയൊരുവാക്കുരചെയ്യുകില്ല.

കാന്തിപ്പകിട്ടിനുപമാനമെടുത്തുകാട്ടാൻ

ചിന്തിച്ചിടുമ്പോഴതിനോടതുതന്നെ തുല്യം

സന്താനശാഖി, കനകം, നവരത്നമെല്ലാ-

മെന്താ,ണതിനൊരു ചവിട്ടുപടിക്കുമാകാ.

ആനന്ദവാരിധി മഥിച്ചമൃതം ഭുജിപ്പോ –

രാണെന്നുതോന്നുമധിവാസികൾ തത്രയുള്ളോർ.

ആ നല്ല സൗധമതിൽ വാണരുളുന്നു തോമ്മാ

മാനാധികദ്യുതിയെഴുന്ന നൃപാസനത്തിൽ.

പാൽപുഞ്ചിരിപ്രഭ, കടാക്ഷവുമങ്ങുനിന്നും

കീഴ്പ്പോട്ടു മക്കളുടെ നേർക്കു ചൊരിഞ്ഞിടുന്നു.

അല്‌പതരം മധുരമായ് ചില വാക്കുമേവം

കല്പിച്ചുരച്ചു കുളിരേകിയവർക്കു ഹൃത്തിൽ.

“നിങ്ങൾക്കു ശാന്തി പ്രിയമക്കളെ, നിത്യകാലം

ഭംഗം വരാത്ത തുലയറ്റ സുഖാനുഭൂതി

എന്നെപ്പുണർന്നിടുകയാണിഹ; മേലിലാരു

മെന്നെക്കുറിച്ചു കരയായ്ക, സമാശ്വസിക്ക.

വന്നെന്റെ ശാന്തി സദനത്തെ നമിച്ചിടുന്നോർ-

ക്കെൻനാഥനേശു ചൊരിയും വരമാരി നിത്യം

എന്നല്ല കേരള സഭാതരു പന്തലിച്ചു

നന്നായ്‌ത്തഴച്ചു തണൽ നാട്ടിനശേഷമേകും.”

100

മാർത്തോമ്മാ വിജയം വരിച്ചതറിയി-

ച്ചീടുന്നൊരീ ദർശനം

മെത്രാന്മാർ മികവുറ്റ വൈദികർ, മഹീ-

പാലൻ ജനക്കൂട്ടവും

പാർത്തിട്ടക്ഷിയുഗംകടന്നു കരളി-

ന്നാഴം വരേ വീചിപോ-

ലെത്തിച്ചേർന്ന കുളിർമ്മയെന്തു പറയാം.

ഭവ്യോദയം ഭാസുരം!

101